Een Shoot the Moon site laatst bijgewerkt op: 22 september 2021 ©  2021 Op een winternacht bedreef ik het liefdesspel met de mee-zing-pop. Door de liefdesvlammen heen, daar waar the angel of the morning mij doordrong van het besef een victim of the night te zijn, ontwaarde ik de gestalte van U oh Piet van Rees. Mijn mee-zing-pop schonk mij op hetzelfde moment haar laatste adem, het hoogste genot voor een man in nood. Piet, i've gotta get a message to you; ik startte een grap en i did it my way. Toen jij twee jaar geleden meende de half opgerookte pijp aan Maarten te moeten geven vergoten wij tranen. Wanneer Jos al de uitstraling had van Onze Lieve Fidel op Zolder dan was jij zonder meer het Onbevlekt Ontvangen Heertje De Meester. Piet, wij missen je. We droogden onze betraande wangen in de Ooievaar. De ooievaar stond op twee poten, had schoenmaat 46 en klepperde naar hartelust. Zou dat nu een uiver zijn? Welnee, het was Sjors die uit volle borst meezong. Twee jaren van vreugde en verdriet om hetgeen kwam en ons verliet moesten er hoognodig uit. Wij zijn hier bijeen gebracht door de onuitblusbare daadkracht van het bestuur van de Stichting Piet van Rees. Hier staan wij in ons ruwe netelhemd dat als het leven zelf onze gevoelige huid schuurt. Ja, op momenten als deze wil een mens wel zingen. Na twee jaar Ooievaar, leuke tent, niets dan lof, zingen wij vanavond in iets geheel anders, zij het hemelsbreed luttele meters verderop. Er is meer ruimte in Lusitiana en dat is geen luxe want in de Ooievaar kreeg ik tijdens de eerste woensdag van de maand steeds vaker een heel apart gevoel van binnen. De verlamming sloeg toe in mijn haringkaken want zaten wij niet met zijn allen gevangen in een ton? Daar ging ze mijn lieve verloofde, ze sloeg met haar meisjesachtige koppie tegen de trapleuning en slechts door het doortastende optreden van een masculiene hoofdzuster redde zij het vege leven en daarmee mij en de gehele mensheid. Maar over de Ooievaar niets dan goeds Piet. En wij? Wij zijn zeehondenbaby's op wiens vervuilde schedeldakjes zachtjes de regen tikt. Waar moet dat heen? Naar de bollen natuurlijk, met het Fordje van de olieman. En dan fijn rollebollen in het bakske met stro met Brigitte Bardot. Café De Meester, je veux de l'amour, ik wil niet met Karel en ook niet met die makelaar uit Schagen; Katja van ome Willem en dan naar de fillum, dát wil ik! Beste mensen, wij staan hier ter meerdere glorie van Piet van Rees die helaas is heengegaan en die zo menigmaal de revue passeert in de arena van onze gedachtenspinsels. Piet, jij was een lichtend uitbater, je schurkte je van pret aan de deurpost van dit stervende krocht, ooit een eldorado voor verliefden, Sängerknaben- und Mädchen. Stipt om drieëntwintig uur achttien gooide je de deur in het slot, smeekbeden om meer bier of een laatste hartverterend lied negerend. Ook dát was jij Piet, een mens die zich niet liet leven maar veel zélf wel bepaalde. Het oude café De Meester staat er nog, onttakeld en ontdaan van het warm en kloppend hart. Weldra beukt de sloperskogel onze dromen uiteen en is het gedaan met het tastbare bewijs van ons geluk. Dan is alles herinnering en hebben wij te mijmeren over rokerige buikholten tot de nok gevuld met relikwieën, ingekleurd door het patina van de tijd. Vergeelde artiestenportretten, roestend ijzer en jij Piet, als een pasja in je luie stoel in de achterkamer, zichtbaar genietend van het brullen in het dolgedraaide apenhuis. Vous permettez monsieur, namens allen hier bijeen groet ik U. Het doet een beetje pijn, maar ik ben blij dat wij jou niet vergeten zijn. Herman Kamphuis, 10 februari 1999 Bewerkt en voorgelezen 11 februari 2007
web counter